Ik schrijf "zogenaamde" woestijnkastelen, omdat het eigenlijk niet om kastelen ging maar om twee middeleeuwse badhuizen ("hammams"), een basalten fort dat onder andere door Lawrence of Arabia was gebruikt, een ruine paleis met veel rondliggende stenen die ooit gebouwen zouden moeten zijn, en ... toch inderdaad een indrukwekkend kasteel, ook al zijn de historici er niet over uit of het nu echt een kasteel was of niet. Iedergeval erg indrukwekkend, en op mijn laatste dag kon ik zeggen dat ik toch alle bezienswaardigheden heb gezien die ik wilde zien.

In Amman ook nog genoten van enkele waterpijpen, een Egyptische soap gekeken samen met wat Jordaanse jongens, een aantal gecopieerde DVDs gekocht en muziek van mijn favoriete Arabische zanger Amr Diab en in een lokaal cafe gelachen om American World Wrestling onzin op TV. Ik heb me vermaakt.

Jerash was erg indrukwekkend. Er is een complete Romeinse stad blootgelegd, en dit maakt het stadje tot een topattractie naast Petra. Gelukkig was ik zo slim om bij de eerste pilaren die ik zag uit de bus te springen. Zo begon ik aan de noordkant van de site en werkte ik langzaam alle ruines af naar het zuiden. Dit was een geluk omdat ik op deze manier het mooiste voor het laatste bewaarde: Een goed bewaard gebleven theater en een enorme toegangspoort. Maar goed, dat zullen de latere foto's wel laten zien.

Terug in Irbid kwam ik erachter dat het moment dat het vasten van de dag wordt beeindigd, ook echt het moment is om te gaan eten. Ik liep een uur later door het universiteitsgedeelte van de stad, om er achter te komen dat de helft van alle restaurants al weer dicht gingen. Gelukkig vond ik toch nog een plek waar ik een riante hoeveelheid aan shoarma, salades en gebakken aardappel kreeg geserveerd.

Ook een leuk feitje over Irbid: De straat rondom de universiteitsgebouwen staan bekend om de extreme dichtheid van Internet cafes. Ik ben er nu eentje ingedoken die er goed uitzag, en de apparatuur en Internet snelheid is perfect. Ik zou hier altijd wel kunnen blijven. Behalve met Ramadan dan. Dan.

Umm Qais is een plaatsje met ruines uit de Ottomaanse en Romeinse tijd. Best indrukwekkend, maar het verbleekt een beetje bij de ruines van Petra. Na de toeristische route afgelegd te hebben, besloot ik een nietszeggend gedeelte van het terrein op te lopen. En daar stond ergens in de wildernis een klein bordje. Pas toen ik voor het bordje stond, zag ik de ondergrondse basilisk waar het bordje over ging. Een goed verscholen geheim, zou ik zeggen.

Ik schrok me dan ook een hoedje toen daar in de schaduw van die deels opgegraven twee Australische toeristen zag zitten. Ze zaten daar uit te blazen van de hitte - het is ongeveer 36 graden Celcius - en smachtend naar het gesloten hek te staren dat toegang gaf tot de ondergrondse gewelven. "Can you pick a lock?" vroeg het meisje. "No", antwoordde ik, "but have you tried this hole?"

Ik dook een gat in en stond opeens in een grote ruimte parallel naast de basilisk. Tastend in het duister liep ik zo'n 50 meter de ruimte in om toen de moed te verliezen. Maar wel erg gaaf.

Om toch te bewijzen dat ik - en echt alleen ik - de minst begane paden bewandelde, besloot ik van het terrein af te lopen om een beter uitzicht te hebben op de Golan hoogtes en het meer Tiberias (de Israelische naam weet ik even niet). Na 1 uur door de hitte gelopen te hebben, kwam ik dan ook op een fantastisch uitzichtspunt terecht.

Maar verder mocht ik niet. Twee soldaten pakten symbolisch hun machinegeweer en liepen op me af. Ze maakten me duidelijk dat toeristen niet verder mochten, vanwege de nabijheid met de Israelische grens. Na wat met ze gelachen te hebben, liep ik maar weer terug.

Beetje jammer dat ik mijn digitale camera was vergeten.

Na het eten besloot ik naar de universiteit te lopen waar een leuke straat vol hippe tenten scheen te zijn. "15 minutes walk" verzekerde de hoteleigenaar me. Na 15 minuten zie je een groot McDonalds restaurant en daar ligt de universiteit vlak naast. Na me dubbelverzekerd te hebben van de juiste weg ging ik op pad, om na anderhalf uur lopen maar eens te besluiten dat het een groot fiasco was. Geen McDonalds, geen universiteit, maar wel een heleboel buitenwijken met aardige mensen die geen Engels kunnen.

Inshallah, zeggen we dan.